Er was eens een man die op zoek ging naar de echte leeftijd van de aarde.
In zijn zoektocht daarnaar
stuitte hij op een groot gevaar.
Een prachtige lentedag in Pasadena, Californië.
1966.
Het bedrijfsleven floreert, het leven is mooi.
Behalve voor één man,
de geochemicus Clair Patterson,
bekend als Pat.
Hij weet dat alle mensen
gevaar lopen door een onzichtbare vijand.
En hij is vastbesloten daar een eind aan te maken,
koste wat kost.
Nederlandse vertaling: Geminy Aflevering 7 - The Clean Room
Je kunt Pat Pattersons verhaal niet vertellen
zonder helemaal terug te gaan
naar de tijd voordat de aarde,
ons thuis, bestond.
Toen leverden de sterren de grondstoffen ervoor aan.
IJzer,
voor de gesmolten kern van de planeet.
Zuurstof,
voor de stenen, het water, en de lucht.
Koolstof,
voor diamanten en het leven.
Er is een ster geboren, die van ons.
De eerste miljoenen jaren verliepen gladjes.
Door een sneeuwbaleffect werden stofdeeltjes steeds groter.
Ze werden zo groot
dat ze onderhevig werden aan de zwaartekracht.
Ze trokken aan elkaar in kruisende banen.
Zo zag onze wereld eruit toen die net bestond.
Geen stukje van het oppervlak kon intact blijven,
van toen tot nu.
De gegevens over de geboorte en de kindertijd zijn weg.
Hoe kunnen we dan vaststellen
wat de leeftijd van onze wereld is?
Dat vragen mensen zich al af sinds de oudheid.
In 1650 maakte aartsbisschop James Ussher uit Ierland
een berekening die de vraag leek te beantwoorden.
Zoals bijna iedereen destijds
nam hij het bijbelse scheppingsverhaal aan.
Maar de bijbel vermeldt geen jaartallen,
dus hij zocht iets in het Oude Testament
wat paste bij een bekende historische datum.
Dat stond in II Koningen.
De dood van Babylonische koning Nebukadnezar
in 562 voor Christus.
Ussher telde de generaties op van profeten en patriarchen
de 139 verwekkingen in het Oude Testament.
Van Adam tot de tijd van Nebukadnezar.
Hij ontdekte dat de wereld ontstond op 22 oktober, in 4004 voor Christus.
Om zes uur 's avonds, op een zaterdag.
De berekening werd overgenomen door de westerse wereld.
Tot we in een ander boek op zoek gingen.
Het boek dat geschreven was in de rotsen zelf.
De meeste rotslagen in de Grand Canyon
bestaan uit sediment, afgezet in een tijd dat dit stuk van de wereld nog zee was.
Miljarden jaren werd het sediment samengedrukt
door het gewicht van de lagen. De oudste liggen onderaan.
Kies maar een laag uit.
Die daar misschien?
Ooit moet hier ondiep water zijn geweest.
In het Precambrium, een miljard jaar geleden, was er maar één soort leven.
Deze blauwgroene bacteriën oogstten zonlicht en maakten zuurstof.
Voor hen was het maar een afvalproduct.
Voor de dieren die later ontstonden, waaronder wijzelf,
is dit de essentie van het leven.
Oké, kies nog maar een laag uit.
Wat denk je van die daar?
Die laag heet de Bright Angel Shale.
Hij is 530 miljoen jaar geleden gevormd.
Deze sporen zijn 260 miljoen jaar oud.
Weten hoe oud de aarde is?
Bepaal dan hoe oud elke laag is.
Dan tel je niet de verwekkingen op, maar alle lagen. Simpel toch?
Er is één probleem. We hebben dit proces geobserveerd.
Het gebeurt nog steeds in oceanen en meren.
Sedimenten kunnen een heel verschillend tempo aanhouden.
Meestal gaat het erg langzaam, met 30 centimenter per 1.000 jaar.
Maar tijdens een overstroming gaat het veel sneller.
Tot 30 centimeter in een paar dagen tijd.
Veel geologen hebben deze methode uitgeprobeerd.
In de Grand Canyon, en elders. Maar de uitslagen liepen ver uiteen.
Van 3 miljoen jaar tot 15 miljard jaar.
En zelfs de diepste rotslagen zijn niet het oudste op aarde.
Waarom? Want zelfs gesteente kon de eerste wilde jaren niet overleven.
In de ruimte is het een ander verhaal.
Zijn er aandenkens aan het ontstaan van de aarde, aan de leeftijd ervan?
Ik weet de ongebruikte bouwstenen van ons zonnestelsel te vinden.
En wel tussen de banen van Jupiter en Mars.
Hier vind je het materiaal van de pasgeboren aarde.
Op drift in de kou, onveranderd sinds die tijd.
Ongeveer een miljoen jaar geleden
botste een grote asteroïde op een kleinere.
Die werd in een andere baan gebracht,
een ramkoers die afliep op een avond, zo'n 50.000 jaar geleden.
De rust in de Grand Canyon zal wel ruw zijn verstoord.
Deze krater werd geslagen in wat nu Arizona is.
Fragmenten van de ijzerasteroïde zijn intact gebleven.
Als we weten hoe oud dat ijzer is
weten we ook hoe oud het zonnestelsel is.
Inclusief de aarde.
Maar hoe kunnen we dat weten?
Kies maar een steen uit, welke dan ook.
Deze misschien?
Sommige atomen in deze steen kunnen radioactief zijn.
Dan vallen ze spontaan uiteen en worden andere elementen.
Een uranium-atoom wordt eerst een thorium-atoom.
Dat duurt gemiddeld een paar miljard jaar.
Thorium is veel onstabieler en wordt binnen een maand protactinium.
Een minuut later wordt dat weer iets anders.
Het atoom doorloopt nog tien nucleaire transmutaties.
Tot het laatste stadium van verval wordt bereikt:
Een stabiel loodatoom.
En lood blijft het, tot in de eeuwigheid.
In de 20e eeuw is decennia lang onderzocht
hoelang het duurt voor elk radioactief element transmuteert.
De onstabiele atomen bleken af te breken in een constant tempo.
De kern van atoom is een soort heiligdom.
Immuun voor invloeden van buitenaf.
Sla er met een hamer op.
Kook hem in olie.
Laat hem verdampen.
De kernklok blijft tikken
en houdt een tijd aan
die niet van zon en sterren afhankelijk is.
Hoe kun je beter de leeftijd van de aarde bepalen dan met uranium?
Als je wist welk deeltje uranium in lood was veranderd
kon je berekenen
wanneer de steen is gevormd.
Maar er is één probleem.
De stenen uit de begintijd van de aarde zijn er niet meer.
Die zijn vermorzeld, gesmolten, opnieuw gevormd.
Je kunt berekenen hoeveel lood er altijd al was.
Met een geschenk uit de hemel: meteorieten.
Deze. Dit fragment van de meteoriet
die de krater heeft geslagen, is ideaal.
Het loodgehalte in deze meteoriet
is hetzelfde als toen de aarde ontstond.
Omdat je het verval van uranium kent
kun je nu weten hoe oud de meteoriet is,
die even oud is als de aarde.
Je hoeft alleen maar het loodgehalte in meteorieten te meten.
Gemakkelijk, toch?
De wetenschapper Harrison Brown kreeg dit door in 1947.
Hij koos een jonge student uit, Clair Patterson, om het werk te doen.
Patterson kon niet weten hoe deze opdracht zijn leven zou veranderen.
En het onze.
Wat puur wetenschappelijk onderzoek leek,
bleek veel meer te zijn.
Clair Patterson uit Iowa
was rebels en niet zo goed op school,
maar een geboren wetenschapper.
De geoloog Harrison Brown
gaf Patterson een simpele opdracht.
Ten eerste, Pat...
Mag ik je Pat noemen?
Je bent geen geoloog, kunt geen graniet van veldspaat onderscheiden.
Maar je schijnt goed overweg te kunnen
met een massaspectrometer, Pat.
Mooi zo! Ben je getrouwd, Pat?
Ja, met Laurie. Ze is ook scheikundige.
We hebben samen aan het Manhattan-project gewerkt.
Goed. Oké, ten eerste moet je weten
dat er kristallen zijn, zirkonen.
Zo klein als een speldenknop, heel compact en taai.
Er kan niets in of uit komen,
in miljarden jaren tijd.
We weten al hoe oud de korreltjes zijn,
en de stenen waar ze uit komen.
Elke zirkoon telt een paar deeltjes per miljoen uranium.
Dat uranium vervalt tot nog kleinere looddeeltjes.
Leer het loodgehalte te meten,
dan kun je dat ook bij een meteoriet.
Denk je dat dat lukt, Pat?
Ja, waarom niet?
Mooi, want dan weet je als eerste
hoe oud de aarde is.
Dan word je beroemd.
Je zal zien: het zal heel eenvoudig zijn. Een makkie.
Patterson probeerde de looddeeltjes in zirkonen te meten.
Nog een student, George Tilton, mat de hoeveelheid uranium in de korrels.
Patterson hoefde alleen het loodgehalte even nauwkeurig te meten.
Helemaal van jou, Pat.
Zes keer dezelfde meting, hetzelfde resultaat:
3,2 deeltjes per miljoen.
Goed werk, George. Bedankt!
Tiltons resultaten waren steeds hetzelfde.
Maar Pattersons metingen van het loodgehalte
liepen ver uiteen.
Dat was niet logisch.
Kon het lab vervuild zijn door eerdere loodexperimenten?
Misschien verstoorde het loodgehalte in de omgeving de uitslagen.
Patterson deed zijn uiterste best
het lab te ontdoen van lood.
Er was nog steeds 100 keer te veel lood.
Hij werkte er al ruim twee jaar aan.
Een makkie, m'n reet!
Hij besefte dat hij zijn gereedschap moest koken in zuur.
Hij moest de chemicaliën zuiveren om het loodgehalte te verminderen.
Nee! - Ik ben hier nieuw.
Waar kan ik de wc vinden?
Verdomme!
Het obsessieve poetsen en steriliseren bood geen uitkomst.
Hij moest zijn eigen lab ontwerpen en bouwen.
Harrison Brown stapte over naar het California Institute of Technology
in Pasadena en vroeg Patterson om met hem mee te gaan.
Oké Tom, zo is het genoeg.
We kunnen naar binnen.
Patterson was nu al 6 jaar bezig
om de bronnen van lood uit te sluiten die zijn instrumenten dwarsboomden.
Hij had 's werelds eerste "ultra clean room" gebouwd.
Nu kon hij eindelijk meten hoeveel lood
er in de steen zat.
De ouderdom ervan was al vastgesteld.
Nu kon Patterson eindelijk de ijzermeteoriet aanpakken
om de ware leeftijd van de aarde te bepalen.
Hij nam de meteoriet mee terug
naar het Argonne National Laboratory.
Daar was 's werelds meest accurate massaspectrometer net in gebruik.
Doc, kan dit niet tot morgen wachten?
Oké kleine vriend, we moeten je laten verdampen.
Een massaspectrometer scheidt de elementen met magneten.
Zo kun je de hoeveelheden van elk element meten.
Dit was het laatste puzzelstukje van de leeftijd van de aarde.
Nu ga ik je ioniseren.
Dat klinkt erger dan het is.
Vrienden kunnen best een elektron delen.
Het monster was beschermd tegen loodvervuiling van buitenaf.
Nu kon Patterson de hoeveelheid lood en uranium erin meten.
Zo kon hij berekenen wanneer het monster gevormd was.
Wat de echte leeftijd van de aarde was.
Dank aan alle wetenschappers die mij zijn voorgegaan.
Dank aan de geologen.
Bedankt, Charles Lyell.
Bedankt, Michael Faraday.
J.J. Thomson.
Ernest Rutherford.
En bedankt, Harrison Brown.
De wereld is 4,5 miljard jaar oud.
Het is ons gelukt!
Mam?
Mam!
Patterson wilde dat zijn moeder als eerste hoorde wat hij had ontdekt:
De echte leeftijd van de aarde.
Zijn beloning voor die ontdekking?
Een heleboel problemen.
Onbewust bevond hij zich op een ramkoers
met de machtigste mensen ter wereld.
Voor de oude Romeinen was Saturnus geen echte plek, geen wereld,
maar een godheid,
een zoon uit het huwelijk van hemel en aarde.
De god van het lood.
Deze zuilen zijn nog over van de tempel in het Forum Romanum.
Eerst gewijd aan Saturnus, 2.500 jaar geleden.
Dit was ook de schatkamer
en het kantoor van de ijkmeesters.
Vanavond worden de saturnalïen gevierd.
Het decemberfeest ter ere van Saturnus.
Alles wordt overhoop gehaald.
De meesters dienen de slaven,
oorlogen en executies zijn verboden
en er worden cadeaus gegeven.
Een paar eeuwen later
als de kerken meer heidenen willen aantrekken
dopen ze de saturnalïen om tot Kerstmis.
Het is een van de laatste winter- feestdagen met een nieuw doel.
Dit standbeeld van Saturnus kan er zo hebben uitgezien op de Saturnalïen.
In het oude Rome had deze god ook een duistere kant.
Die andere Saturnus is een kil, somber en traag monster
onderhevig aan irrationele driftbuien.
Hij pleegde een onuitsprekelijke misdaad jegens zijn vader.
En hij verslond zijn eigen kinderen.
Van alle planeten die in de Oudheid te zien waren, is Saturnus het sloomst.
Misschien vernoemden ze hem daarom naar de god van het lood.
Het staat vast dat de negatieve kanten van Saturnus
overeenkomen met de symptomen van loodvergiftiging.
Wat grappig is...
de Romeinen wisten dat contact met lood mensen vergiftigde.
Het maakte ze onvruchtbaar en gek.
Maar welk metaal gebruikten ze voor het water in hun legendarische aquaducten?
Ik zal je een hint geven.
Denk maar aan het woord "loodgieter".
Met welk metaal bekleedden ze hun beroemde baden?
Hoe zoetten ze de wijn als die te zuur was?
Waarmee bekleedden ze vaten en pannen?
Sommige historici denken dat het gebruik van lood
de val van het Romeinse Rijk heeft ingeluid.
Waarom gebruikten ze lood
als ze wisten dat het giftig was?
Het was goedkoop, kneedbaar, makkelijk te verwerken.
Degenen die werden blootgesteld aan dodelijke doses, zoals mijnwerkers
werden beschouwd als vervangbaar.
Ze waren onbelangrijk, als slaven.
Lood ontstond op veilige afstand van levende wezens, ondergronds.
Maar 8.500 jaar geleden
leerden mensen in de aarde te graven
en metalen uit stenen te halen.
Toen deze villa nog nieuw was, een paar duizend jaar geleden
produceerden de Romeinen 80.000 ton lood per jaar.
Waarom is lood zo giftig voor ons?
Als lood in ons lichaam komt,
bootst het metalen na als zink en ijzer.
Die hebben onze cellen nodig om te groeien en gedijen.
Enzymen in de cel laten zich foppen
en beginnen te dansen.
Maar het is een dans des doods, want het lood voldoet niet aan de behoeften.
Lood blokkeert ook neurotransmitters,
waarmee cellen communiceren.
Het verstoort de receptoren
waarmee je onthoudt en leert.
Vooral schadelijk voor kinderen,
maar niemand wordt gespaard.
Rond 1900
huurden de makers van loodverf reclamebureaus in
om de consumenten wijs te maken dat lood kindvriendelijk was.
Tegen de Nederlander zei een loden soldaatje:
Anderen bevatten ook lood, mijn maatjes.
Geef een feest, zodat men ziet hoezeer de loodfamilie wel geniet.
Eerst kwam de toffe peer en zei: Ik straal altijd op je neer.
Dat komt door mijn glazen hoofd.
Die maakt het licht feller, vanwege het lood.
Twee rubberzolen namen de jongen bij de arm.
Ze zeiden: we beschermen je, houden je droog en warm.
De man die ons maakte zei dat we sterk en buigzaam zijn
door dat beetje lood in ons.
Maar de loodproductie nam pas toe aan het begin van de jaren '20.
Thomas Midgley en Charles Kettering van General Motors
ontdekte dat tetra-ethyllood als anti-klopmiddel in benzine kon.
Ze zetten een nieuw bedrijf op, de Ethyl Corporation.
Het V.S. ministerie van Oorlog had ooit overwogen 't als gifgas te gebruiken.
Anders dan lood in verf was tetra-ethyllood in vet oplosbaar.
Een half kopje op je huid had dodelijke gevolgen.
De fabrikanten konden 60 miljoen ton per jaar verkopen.
Het enige probleem:
fabrieksarbeiders in Delaware en New Jersey werden gek.
Ze hallucineerden, sprongen uit het raam.
Ze kwamen schreeuwend aan hun einde.
Voor deze reclameklus was meer nodig dan dansende gloeilampen.
Een wetenschapper moest het publiek kalmeren en het imago van lood opkrikken.
Ze vonden de juiste man voor die klus.
Voor het eerst werd de kracht van de wetenschap gebruikt
om een bedreiging voor welzijn en milieu te verhullen.
Robert Kehoe, een jonge arts,
werd ingehuurd door GM.
Hij bracht het publiek aan het twijfelen
over de gevaren van lood.
Lood kwam voor in de natuur, zei hij.
Ja, er waren gevaren voor mensen die met lood werkten,
maar dat kon de bedrijfstak zelf oplossen.
En niets wees erop dat lood gevaarlijk was voor consumenten.
Decennia lang ging niemand tegen hem in.
Tot Clair Patterson op zoek ging
naar de leeftijd van de aarde.
Door Clair Pattersons onderzoek
was hij deskundig geworden in het meten van looddeeltjes.
Net als iedereen nam hij aan dat lood van nature wijdverspreid was.
Als wetenschapper in hart en nieren onderzocht hij
hoe lood in het milieu circuleert.
Met steun van het American Petroleum Institute,
mat hij de loodconcentraties in diep en ondiep zeewater.
Weer waren de eerste uitslagen niet logisch.
Er zaten maar minuscule concentraties lood in het diepe water.
Maar in ondiep water waren de concentraties honderden malen groter.
In elke oceaan duurt het honderden jaren voor al het water gemengd is.
Zo wist Patterson dat het vele lood
aan het oppervlak daar recentelijk was beland.
Anders was het gelijkmatiger verspreid.
Hij kende de hoeveelheid lood in het ondiepe,
en de benodigde mengtijd.
Zo kon hij de loodvervuiling aan het oppervlak inschatten.
Patterson vroeg zichzelf af:
hoe kan lood zo snel in de oceanen belanden?
Waar komt al dat lood toch vandaan?
Ik denk het te weten, Harrison.
Uit gelode benzine.
Dan hebben we een probleem, Pat.
Daar komt je beurs ook vandaan.
Maar Patterson gaf niet toe en publiceerde een essay
waarin hij pleitte tegen gelode benzine.
Hij stuurde het naar het blad Nature, met zichzelf als tweede auteur.
Zo krikte hij het imago van studenten op.
Hij schuwde altijd de publiciteit
en de bijbehorende voordelen.
Slechts drie dagen na de publicatie
kwam het verzet op gang.
Hallo Dr. Patterson. Erg indrukwekkend, uw werk.
Uw werk is erg belangrijk voor de brandstof- en chemische industrie.
Ik had niets kunnen doen zonder uw financiële steun.
Precies. We willen nog veel meer voor u doen.
Ik wil het loodgehalte in pool-ijs meten
om te zoeken naar hetzelfde patroon.
Lood? Dat heeft u al onderzocht.
We willen dat u zich richt op andere elementen.
Dr. Patterson, ons vermorgen om u op andere vlakken te steunen
is vrijwel onbegrensd.
Lood is een neurotoxine.
Als het tetra-ethyllood nog niet in de benzine zit
wordt het behandeld als een chemisch wapen.
Waar denkt u dat al dat lood blijft, na het uitstoten?
Bedenk eens wat het met ons en onze kinderen doet.
Volgens Dr. Kehoe komt lood in de natuur voor, net als sneeuw in december.
Waarom dan niet in diep water?
Ik zal het laten zien.
Dank voor uw tijd.
Wacht. Blijft u miljoenen tonnen gif in onze lucht lozen?
Als mijn onderzoek u niet de das omdoet,
lukt het later iemand wel!
Pattersons beurs van de olie-industrie werd ingetrokken.
Ze stuurden zelfs aan op zijn ontslag.
Maar de regering, het leger, de marine,
het atoomenergie-comité, Volksgezondheid
en de National Science Foundation steunden hem.
En zijn onderzoek naar loodvervuiling.
Zijn onderzoek voerde hem van Groenland in het verre noorden
naar Antarctica in het verre zuiden
en naar de rivieren, bergen en valleien daartussenin.
In barre omstandigheden bootste Pattersons team de clean room na.
Hun plastic pakken werden dagelijks vervangen.
Ze werkten 10 tot 12 uur per dag in de vrieskou.
Ze groeven een tunnel van 60 meter
in het ijs van Antarctica.
Het was een vorm van tijdreizen.
De sneeuw was 300 jaar geleden gevallen.
Nog voor de start van de industrïele revolutie.
Je neus!
Veeg je neus af, verdomme!
Er zit duizend keer meer lood in jou dan in dit ijs!
Wil je het hele monster vervuilen?!
Na vier weken van afzien en monsters verzamelen
was Patterson klaar om terug te gaan naar het lab.
Net als in de oceanen was het loodgehalte
veel lager in de sneeuw van de eeuwen daarvoor.
Waar hij ook op aarde zocht,
hoever hij ook terugging in de tijd,
de resultaten waren altijd hetzelfde.
Het loodgehalte in de lucht en het water van vroeger was veel lager.
Dat lood hersenbeschadiging opleverde, was bekend.
Evenals mentale handicaps, geweldadig gedrag en zelfs de dood.
Op zoek naar de leeftijd van de aarde
was Patterson gestuit op bewijs
van massavergiftiging op ongekende schaal.
Kehoe, de wetenschapper van de loodindustrie
deed alsof er niets was om je zorgen over te maken.
Iedereen dacht dat Patterson een druiloor was.
Tot één man begon op te letten.
Patterson maakte zijn ontdekkingen over lood openbaar.
Hij publiceerde in een milieublad
en stuurde regeringsleiders kopieën, waaronder een invloedrijke senator.
Edmund Muskie uit Maine zat een comité over vervuiling voor.
In 1966 hield hij hoorzittingen over de loodkwestie.
De eerste getuige was Dr. Kehoe, de pleitbezorger van gelode benzine.
Leidt uw conclusie dat er van 1937 tot nu toe
geen toename is geweest in de loodinname van verkeersagenten,
benzinepompbedienden of automobilisten?
Niets wijst erop dat dat beeld is veranderd in die periode.
In het geheel niet.
De hoorzittingen zouden plaatsvinden
als de felste criticus, Patterson, in Antarctica was.
Maar hij kwam onverwacht opdagen
op de vijfde dag van getuigenverklaringen.
Het loodgehalte in mensen lijkt te zijn toegenomen
door blootstelling aan de omgeving.
Klopt dat?
Dat klopt, ja.
Bij het bepalen van normale loodgehaltes
gebruikt u metingen die u in het veld heeft verricht?
Ja.
Verschillen die waarnemingen
van die van andere getuigen?
Nee, het zijn dezelfde waarnemingen.
U zegt dat er niets is veranderd aan het loodgehalte in de natuur.
Klopt dat?
Dat klopt, ja.
Weet u dat zeker?
Absoluut.
De metingen bij mensen zijn typerend, maar zeker niet natuurlijk.
Dus u bent het niet oneens met Dr. Kehoes cijfers?
Nee, nee.
Zegt u dat dezelfde cijfers
tot andere conclusies leiden?
Ja.
Zoiets verwachten we te horen van advocaten,
niet van wetenschappers.
Dat lijkt mij ook, ja.
U lijkt erg zeker van uw zaak, Dr. Kehoe.
Ik heb toevallig de meeste ervaring op dit vakgebied.
In deze hoeveelheden is lood erg belastend voor het lichaam.
Er is geen medisch bewijs dat lood
de volksgezondheid schaadt.
Het is onverantwoordelijk om miljoenen tonnen
gif te delven en in het milieu los te laten!
Als het kwaad kon, wisten we dat.
Niet als je lood wilt verkopen.
Patterson streed nog 20 jaar verder
tot de loodverkoop eindelijk werd verboden in de VS.
Hij bepaalde de leeftijd van de aarde.
Ook behaalde hij een grote overwinning op het gebied van volksgezondheid.
In korte tijd is het lood
in het bloed van kinderen afgenomen met 75%.
Nu zijn de medici het eens:
een niet-giftig loodgehalte
in mensen bestaat niet, hoe klein dan ook.
Nu wordt er gewaarschuwd voor andere gevaren.
Bedrijven zaaien nog verwarring met hun eigen wetenschappers.
Maar de natuur laat zich uiteindelijk niet voor de gek houden...
Synced and corrected by oykubuyuk/Geminy www.addic7ed.com